Jakob, Ilse en Max de kat

Over begeleiden op afstand in het jongerenteam

Ilse is begeleidster in het jongerenteam van Fiola. Het maakt me bijzonder nieuwsgierig hoe ze begeleiding op afstand aanpakt bij jonge kinderen. Daarom ga ik graag in op een uitnodiging voor een online interview met Jakob en mama Heleen.

We loggen in en plots zit Jakob voor mijn neus.  Jakob toont al snel dat hij mondig en nieuwsgierig is en voor ik het goed door heb, is hij mij aan het interviewen. “Of ik hem ook kom helpen?” vraagt hij aan begeleidster Ilse.

Over talenten gesproken

Ilse en Jakob zijn sinds de coronamaatregelen overgeschakeld naar begeleiding op afstand. En dat werkt eigenlijk wondergoed.

Mama Heleen: “Ik had nooit verwacht dat dit zo goed zou lopen. Jakob kan snel afgeleid zijn dus daar was ik wel wat ongerust over…  Maar het is verbazend hoeveel hij van de begeleidingen oppikt. Ik zet hem in gang maar hoef er niet de hele tijd bij te blijven.”

En Jakob kan dit bevestigen: “We zijn superblij als we elkaar zien en horen. En dan vraagt Ilse me: ‘hoe gaat het met je’ en dan zeg ik : ‘goed’!

Begeleidster Ilse: “ …en ook als het eens minder goed gaat, kunnen we daar over praten. Zo hebben we samen nagedacht rond de woederegels en ook wat Jakob anders kon doen als hij boos wordt.

Ja”, knikt Jakob hard en expressief: “dan ga ik naar buiten en dan roep ik heel luid : IK BEN BOOS…” en hij geeft een luide demonstratie erbij.

Er kwam al heel wat aan bod in de online gesprekjes: over blij zijn en boos zijn, over gelukkig zijn, over talenten, over anders zijn, over hobby’s en school.

En zo leer ik Jakob een beetje kennen als een lieve, vrolijke jongen, die ook goed boos kan zijn. Een jongen die naar turnen, akabe en woord gaat. Over snel lopen, ver zwemmen en grapjes maken. En Jakob zou Jakob niet zijn om ook het talent van zijn begeleidster te zien en te benoemen: “Weet je wat het talent van Ilse is? Ilse kan goed en lang babbelen, en veel vragen stellen.

Een stukje anders

Jakob en Ilse hebben samen, vanop afstand, een gesprek met de klas voorbereid. Want “Jakob is een stukje anders” en daar wou hij graag iets over vertellen in zijn klas. Jakob en Ilse dachten goed na over wat wel en niet vertellen en over de manier waarop ze dit konden doen.

Ilse kon gelukkig wel naar de klas komen en samen brachten ze het verhaal van Jakob. De klas was muisstil en op het einde was er een groot applaus. De juf stelde toen een spannende vraag aan de klas: “Wie is er allemaal een vriend van Jakob?”  Alle vingers vlogen in de lucht, de hele klas, allemaal vrienden van Jakob.  “O my god” Hij kan het nog steeds niet goed geloven.

Mijn computervriendin

Na het vele babbelen volgt er elke keer een heel speciale afsluiter: “Max de kat!” roept Jakob enthousiast.

Ilse tovert aan het einde van elk online gesprek een spelletje voor de camera. Dan is het gedaan met babbelen en mag er samen gespeeld worden. Jakob ziet ook daar de voordelen van in: ”Ilse mag de hele tijd dobbelen en dan zeg ik haar hoeveel stappen ze vooruit moet gaan. Dat is lekker makkelijk voor mij.

Heleen: “Dat is ook het moment waarop broer en zus nog even inpikken. Ze vinden dat ook bijzonder fijn om even mee betrokken te worden. Ja, dat is telkens een leuk momentje!

Jakob kijkt er eigenlijk heel hard naar uit als we zeggen dat hij Ilse zal zien op de computer.

In de eerste lockdown had hij soms ook online contact met de klasgenoten maar nu is Ilse nog zijn enige computercontact.”

Ja”, zegt Jakob, “Ilse is mijn computervriendin!