Als vrijwilliger ontdekte ik dat ik mijn sterktes kan inzetten binnen Fiola

Hoewel alle drie mijn jongens dit allicht letterlijk zouden nemen omwille van hun ASS (autismespectrumstoornis), heb ik het voorbije jaar ontdekt dat je dat als vrijwilliger van Fiola niet altijd letterlijk hoeft te doen. Er zijn zoveel dingen waarmee je als ouder iets kan betekenen binnen deze organisatie. En je hoeft er, om het met een populaire oneliner van 2020 te zeggen, zelfs niet eens voor uit je kot te komen.

Het voorbije jaar maakte ik bewust meer tijd om te luisteren naar de andere ouders en de medewerkers van Fiola. Ik ervoer al gauw dat heel wat zaken uit mijn job en andere vrijwilligerservaringen ook hier heel nuttig konden zijn. Ik babbel graag, ik schrijf graag en ja ik geef het toe: ik kan het goed uitleggen, aan woorden nooit gebrek. Maar plots werd dat een sterkte, een vaardigheid die de vrijwilligerswerking hard nodig had, nu we allemaal op ons eiland terechtkwamen.

Ik dacht mee na over de toekomst van de ‘Ouders voor Ouders’, hielp de ideeën structureren, gaf mee vorm aan de ouderquête en de analyse ervan en discussieerde over hoe we de vooropgestelde doelen best konden bereiken. Misschien ver van sommigen hun bed, maar voor mij bijna dagelijkse kost op het werk. Ik ben zo ongelofelijk blij dat ik ontdekte dat die sterktes ineens ook vorm konden krijgen in mijn rol als Fiola vrijwilliger. Ik steek dus voortaan met veel plezier voor de ouderwerking mijn handen uit de mouwen…allez niet letterlijk dan he, maar vanachter mijn vertrouwde laptop, waar ik me goed voel en maximale impact kan genereren.

Isabelle
Mama van Alex en vrijwilliger