“Midden in een boek ben je nooit alleen”

Als je aan Sandrine vraagt om zichzelf te omschrijven, typt ze in poëtische letters ZOEKEND op een blad papier. Ze ontdekt steeds meer deeltjes van zichzelf. Ze kreeg onlangs, na een weg van meer dan 40 jaar, de diagnose autisme. Nu begrijpt ze zichzelf beter: haar depressieve periodes én bijzondere kantjes. Hoe ze eindeloos kan nadenken, haar ‘humor voor gevorderden’ en haar talent voor poëzie. 

“De diagnose autisme gaf mij een nieuwe handleiding. Eentje die past bij mijn bijzondere eigenschappen en die ik nu kan delen met anderen. Ik vond begeleiding bij Fiola met meer begrip voor wie ik ben en die aandacht besteedt aan het aanpassen van mijn omgeving.”  

“De ondersteuning vanuit begeleid werk helpt me om mijn plek te vinden in een uitdagende werkomgeving. Twee halve dagen per week werk ik op een bio-boerderij. Een plaats waar ik mezelf kan zijn, en waar ik me niet in duizend bochten moet wringen om normaal over te komen. Waar ik kan genieten van de stilte, de bijtende kou, de doorweekte akkers, de seizoenen en het samenzijn met anderen in een ongedwongen sfeer. Waar ik op tijd kan aangeven wanneer mijn energie of mijn geduld opraken.”  

Ik vond begeleiding bij Fiola met meer begrip voor wie ik ben.

Overspoeld

“Ik ontdekte het schrijven een vijftal jaar geleden, na een heftige periode. Mijn leven stond even stil. Ik was niet meer in staat om te werken, maakte op korte tijd heel wat tegenslagen mee en ik voelde me erg alleen. In een wereld waarin iedereen druk bezig is, werd ik overspoeld door een zee van tijd. Ik wist niet hoe om te gaan met een lege agenda en de daarbij horende eenzaamheid.”  

“Mijn eerste gedichtje was ‘mysje’. Het overviel me midden in een slapeloze nacht. Ik ben toen opgestaan en schreef het gedicht in een kwartier. Ik was zelf verwonderd dat ik dat kon. De reacties waren enthousiast. Ik had plots een nieuwe passie. Sindsdien schreef ik een kleine collectie aan gedichtjes en teksten bij elkaar. Soms schrijf ik voor een gelegenheid. Zo maakte ik een tekstje voor de opening van een nieuwe Fiola-locatie.” 

“Ik schrijf ongefilterd en durf al eens uit te dagen. Een tekst mag wat mij betreft binnenkomen bij de lezer en aanzetten tot nadenken. Dat is alvast mijn bedoeling: rauw, raak en treffend.” 

In een wereld waarin iedereen druk bezig is, werd ik overspoeld door een zee van tijd.

Gedachtesprong

“Soms word ik overspoeld door verdriet of woede. Dan schrijf ik me suf. Om mijn gemoederen te bedaren. Het is voor mij een veilige manier van omgaan met mijn emoties.” 

“Schrijven geeft me een middel om te communiceren op momenten waarop het me niet meer lukt om te praten. Ik ben hooggevoelig, snel overprikkeld en kan niet omgaan met onrechtvaardigheid. Mijn eerste reactie is dan vluchten in stilte of onophoudelijk huilen. Soms raken anderen dan in paniek, omdat huilen niet hoort in bepaalde omstandigheden. De enige manier om mezelf terug tot rust te brengen, is mijn mening neerschrijven in een bericht of tekstje. Zo kan de verbinding met anderen opnieuw tot stand komen. Het geeft ook tijd aan beide partijen om de situatie vanop afstand te bekijken.” 

“Iets op papier ordenen geeft me een duidelijk overzicht van alles wat er speelt. Het is vaak zeer druk in mijn hoofd. En mijn gedachten maken grote sprongen die voor mij logisch lijken maar voor anderen soms onbegrijpelijk zijn. Dan maak ik schema’s van mijn gedachten. Of ik schrijf er een grappig tekstje over. Als alles eenmaal goed geordend is, kan ik beter relativeren en beslissingen nemen.”  

Door zelf te schrijven, hoop ik anderen te troosten. Of hen alvast mee te geven dat ze niet alleen zijn in hun lijden.

Letters van troost

“Schrijven is een hobby die ik overal en altijd meeneem. Met een stukje papier en een balpen breng ik mezelf tot rust. Midden in de nacht kan ik geen baantjes trekken of luide muziek spelen, dat hoort niet. Dus schrijf ik. Ik heb er ook geen andere mensen voor nodig. Zalig toch!” 

“Vooraleer ik zelf schreef, zocht ik mijn troost in boeken. Vaak vond ik delen van mezelf terug door te lezen. Rust bij een zorgzaam personage. Of herkenning in het buitenbeentje. Midden in een boek ben je nooit alleen.” 

“Door zelf te schrijven, hoop ik anderen te troosten. Of hen alvast mee te geven dat ze niet alleen zijn in hun lijden. Er lopen heel wat eenzame zielen rond, maar we lopen elkaar gewoon niet zo gemakkelijk tegen het lijf. Behalve dan in boeken.” 

Wil je meer weten over ondersteuning voor volwassenen?