Vrijwilligerswerk met NAH

De agenda van Ives uit Geraardsbergen is op zijn zachtst gezegd goed gevuld. Hij is vrijwilliger bij groepswerkingen van Fiola. In Wetteren neemt hij zelf deel aan de Kastaars. Hij zet zich in voor het project Return To Home. Een halve dag per week is hij aan de slag in een supermarkt. Als papa van twee maakt hij bovendien ook nog tijd vrij voor lessen saxofoon aan de academie. En daarmee is nog niet eens alles gezegd.

Ives leeft met een niet-aangeboren hersenletsel (NAH). Hij ondersteunt nu ook anderen in hun revalidatieproces.

Lotgenoten

“Ik ben bij Fiola terechtgekomen twee jaar na mijn ongeval in 2017. Maandelijks bespreek ik met mijn begeleider Stephanie de afgelopen tijd en bekijken we samen de activiteiten die op de planning staan. Op donderdag trek ik naar Het Kasterhuis in Wetteren, voor de groepswerking van De Kastaars. De Kastaars is een groep mensen van wie een groot deel net als ik een niet-aangeboren-hersenletsel (NAH) heeft.”

“Het belangrijkste aan De Kastaars is voor mij de groep zelf. Omdat bijna iedereen ongeveer hetzelfde heeft meegemaakt, schept dat een band. En ook al gaat het daar totaal niet over, je hebt maar één woord of zelfs geen woord nodig om te weten wat de ander wil zeggen. Dat is heel raar maar het is wel zo. Van de meeste mensen weet ik zelfs niet wat de oorzaak is van hun NAH, en dat maakt me ook niet uit. Het is niet belangrijk waarom ze er zijn, het is gewoon belangrijk dat ze er zijn. Ieder op zijn manier.”

“Ik vind het uiteraard belangrijk om mensen met NAH te ontmoeten. Als je bij de dokter bent en je doet je verhaal en hij zegt: ‘Ik begrijp het’. Dat wringt. Van mensen met NAH kan je wel aanvaarden dat ze zeggen: ‘Ik snap het’. Het is soms, niet altijd, zwaar om te dragen. Iemand die zegt: ‘Je moet het een plaats geven.’ Dat is ook zoiets. Oké, maar waar dan? Waar ik dat een plaats moet geven, staan al duizenden andere gevoelens. Dat gaat dus niet altijd.”

Het belangrijkste aan De Kastaars is voor mij de groep zelf. Omdat bijna iedereen ongeveer hetzelfde heeft meegemaakt, schept dat een band.

Een andere man

“Vanaf dag één word je andere echtgenoot en een andere papa. Dat is gewoon zo. Je moet daar geen doekjes om winden. Ik heb het moeilijk met mijn beperkingen. Ik vind van mezelf dat ik heel moeilijk spreek. In een gesprek laat ik nu liever de andere praten.”

“Ik heb het ook moeilijk met het besef dat niet alles zo vlot meer gaat. Voor veel dingen moet ik hulp vragen. Vroeger was ik de persoon die niet zozeer hulp vroeg maar hielp, en dat is nu omgedraaid. Dat komt toch in de buurt van een frustratie. Ik was iemand die de dingen aan anderen uitlegde en nu moet ik zelf zeggen: ‘Kun je dat eens uitleggen?’”

Mijn vrijwilligerswerk bij de groepswerkingen maakt me trots. Dat zijn dagen waarop ik thuiskom met een heel zelfvoldaan gevoel.

Return To Home

“Return To Home is een samenwerking van Fiola en revalidatie-ziekenhuis Inkendaal, waar ik zelf 18 maanden heb verbleven. Samen met Ilona, die vanuit Fiola coördinator is van het project, zette ik mijn eerste stappen voor Return To Home. Ilona deed me inzien dat Inkendaal heeft gezorgd dat ik sta waar ik nu sta. Toen ik Inkendaal verliet, zei ik tegen mijn vrouw: ‘Hier kom ik nooit meer terug’. Maar achteraf besefte ik dat het toch meer met mij gedaan heeft dan ik in eerste instantie vermoedde. Je komt anders uit een revalidatie dan je erin gegaan bent. Op basis daarvan vroeg ik me af: ‘Wat kan ik doen om te helpen?’”

“In Inkendaal spreek ik met mensen die binnenkort naar huis gaan. Ze zijn blij om iemand te zien die daar ook verbleven heeft. Ik vertel hen: ‘Kijk, wat je nu denkt, dat het niet verder gaat dan dit, dat is niet waar.’ Ik zeg hen wat Fiola voor mij persoonlijk allemaal heeft betekend. En dat ze vooral niet moeten wachten om Fiola in te schakelen tot het moment waarop ze daar vertrekken.”

Je komt anders uit een revalidatie dan je erin gegaan bent. Op basis daarvan vroeg ik me af: ‘Wat kan ik doen om te helpen?’”

“Ik leg er ook de nadruk op dat de mensen het best zo lang mogelijk in Inkendaal blijven. Op maandag werd ik erheen gebracht, ik bleef daar de hele week. En in de auto was ik een ijsblok, mijn blik was gevestigd op oneindig. Het is raar, als je verplicht zou worden om elke dag naar huis te gaan, zou je vragen om te mogen blijven slapen. Maar als ze je de kans geven om daar te blijven, wil je gewoon naar huis.”

“Die tijd was een zeer wisselvallige periode. De laatste maanden ging het beter, maar het eerste jaar was echt een hel voor mij. Ik vroeg aan mijn vrouw en iedereen die me kwam bezoeken om me terug mee te nemen naar huis. Achteraf ben ik heel blij dat mijn vrouw nooit op die vraag is ingegaan. Ik zou waarschijnlijk niet staan waar ik nu sta.”

Vrijwilligerswerk

“Mijn week zit vol met vrijwilligerswerk. Ik doe dat heel graag. Op maandag ondersteun ik de groepswerking in Aalst. Op dinsdag doe ik ongeveer hetzelfde maar in Geraardsbergen. Ik ben er altijd als eerste en ik zet de koffie tegen dat de mensen toekomen. Silke, Yaël en Sheena zijn echt super ‘collega’s’. Ik zet het tussen aanhalingstekens, want zuiver op papier zijn ze geen collega’s. Maar ze geven me week na week het gevoel dat ik een collega bén. En dat doet me enorm veel plezier.”

“Op woensdagvoormiddag help ik bij vrienden in een supermarkt. Voor de opening konden ze helpende handen gebruiken en ik ben dat gewoon blijven doen. Maar ik hou niet van de term begeleid werk. Het klopt natuurlijk wel, ik weet dat het voor de vorm zo heet, maar het irriteert me. Ik heb het liever over vrijwilligerswerk, of in feite gewoon ‘werk’.”

“Mijn vrijwilligerswerk bij de groepswerkingen maakt me trots. Dat zijn dagen waarop ik thuiskom met een heel zelfvoldaan gevoel. Ook de groepswerking bij de Kastaars geeft me dat gevoel. Onze begeleider Tim heeft de eigenschap om mensen in te schatten naar hun waarde, ik vind dat een heel sterke kracht. Dat leer je niet op school, en Tim heeft dat.”