DANSEN TEGEN ONZEKERHEID

Just girls

Drie tienermeisjes komen samen om de hoofdrolspeelster uit de kortfilm Just Jools te interviewen. Zij zijn dol op onze inclusieve jeugdbeweging Yieha, Jools is dan weer verzot op dansen. Een motorische beperking doet haar zelfvertrouwen soms wankelen. Iets wat de meisjes herkennen. “Niet opgeven”, moedigen ze elkaar aan. 

“Als er iets is wat je verdrietig maakt, waardoor je je niet goed voelt, dan moet je eigenlijk iets zoeken dat je heel leuk vindt. En dan moet je dat gewoon doen op momenten dat je je slecht voelt.”

Aan het woord is de 14-jarige Julija Theresa, of kortweg Jools. En wat zij leuk vindt, is dansen. Ze kwam er zelfs mee op televisie. Zoek maar naar ‘Just Jools’ op VRT MAX. Die bekroonde kortfilm toont hoe Jools haar droom wil waarmaken om zelfzeker te dansen. Dat is niet zo vanzelfsprekend, want ze heeft een motorische beperking.

Fiola vroeg aan Noa, Ella en Alexandra of zij Jools wilden interviewen. Omdat Jools wat veraf woont, doen deze Yieha-leden dat via een videoverbinding. Het begint wat onwennig, maar stilaan groeit er een leuke connectie tussen de vier meisjes.

De keuken is mijn podium
Noa bijt de spits af en vraagt vanaf wanneer Jools wilde leren dansen.
“Dat weet ik niet”, antwoordt Jools, “ik denk eigenlijk dat het iets is wat ik al heel lang graag deed, vanaf dat ik geboren ben.”

“Dans je nog altijd alleen, of ook in groep?”, vraagt Ella.  
“Ik doe nu ballet. Maar dat is even gestopt, want ik zit in het gips omwille van mijn spieren. Ik dans ook gewoon alleen thuis. En met een vriendin van mijn zus ga ik misschien een dansvoorstelling maken. Dat is wel cool.”

Ella wil weten of Jools het fijn vond om in de film een nieuwe dansstijl te ontdekken. 
“Ja, ik vond dat heel leuk. Ik was ballet gewoon en dat was ineens zo’n nieuwe vorm van dansen. Uit de kleinste bewegingen kan je iets leuks halen. Dat was heel leerrijk. Als ik nu dans, verwerk ik dat erin.”

“Dans je dikwijls in je kamer?”, vraagt Noa.  
“Ik dans in de keuken want daar is veel plaats. Dan dans ik als ik de keuken opruim, of ik zet gewoon wat muziek op. De keuken is mijn ultieme podiumplek.” 

Geen rozengeur en maneschijn
Wat vonden Ella, Noa en Alexandra van de film? Ella zegt dat ze het enorm mooi en puur vond. “Moedig dat je je zo kwetsbaar opstelt.” Noa vult aan: “Ik vond het heel dapper dat je gewoon jezelf was.” 

“Het leek soms wel allemaal rozengeur en maneschijn”, legt Jools uit, “maar dat is het niet altijd. De film toont geen momenten waarop ik het moeilijk heb, dat wilde ik ook niet. Maar het is dus niet helemaal de realiteit.”

Just Jools balanceert tussen je kwetsbaarheid tonen en kracht putten uit afwijken van de norm. Over een meisje dat haar dromen najaagt en zich niet klein laat krijgen door de blikken van anderen. De interviewers van dienst herkennen dat.

Just Jools balanceert tussen je kwetsbaarheid tonen en kracht putten uit afwijken van de norm.

Foert!
“Niet opgeven”, zegt Noa. “Niet luisteren naar wat anderen zeggen, alleen naar jezelf.” De andere meisjes knikken en Ella voegt er nog aan toe: “Je moet jezelf helemaal accepteren. De mooie kanten, de minder mooie kanten … en wat de rest daarvan vindt? Foert!” Maar dat zoiets niet altijd vanzelfsprekend is, weten de meisjes ook. 
“Er zijn momenten waarop me dat lukt en soms heb ik moeite om mezelf te appreciëren”, vertelt Jools, waarop Ella zegt: “Ik denk dat iedereen dat een beetje heeft, ik vind het ook heel moeilijk om de meningen van anderen achter mij te laten.”

“Hoe voelde het toen je je droom niet kon waarmaken?”, vraagt Noa.
“Soms een beetje stom. Ik wil heel graag heel mooi kunnen dansen, als een echte balletdanser. Maar mijn beperking, mijn lichaam, laat dat niet helemaal toe. Dat vind ik moeilijk. Ik zou zo blij zijn als me het zou lukken. Maar je moet er ook doorzettingsvermogen voor hebben, en dat heb ik niet altijd. Als ik naar filmpjes kijk, dan denk ik: ‘Wow, die kunnen dat zo goed.’ Maar voor mij is dat anders. Dan verlies ik de hoop een beetje. Je leert er uiteindelijk mee leven. Eigenlijk vind ik het nu wel oké. Ik doe gewoon het beste wat ik kan.”

Ik wil heel graag heel mooi kunnen dansen, als een echte balletdanser. Maar mijn beperking, mijn lichaam, laat dat niet helemaal toe.

We zijn er voor elkaar
Aan het einde van het gesprek, komt Yieha ter sprake. De meisjes vertellen Jools dat Yieha een jeugdbeweging is voor kinderen met en zonder beperking. 

“Je kan er gewoon jezelf zijn”, zegt Noa. “Je moet niet ongerust zijn dat je gejudged (beoordeeld) wordt.” Ella is het eens: “Wat ik leuk vind aan die groep, is dat ze je accepteren zoals je bent.” Ook Alexandra vond Yieha leuk vanaf dag één en bleef daarom komen.

Noa geeft een voorbeeld over een jongen die in een rolstoel zit. “Hij durft niet zoveel en hij is heel onzeker. Op zomerkamp hielpen we hem dan, om bijvoorbeeld op het springkasteel te gaan, of op de zipline. We zijn er allemaal voor elkaar. Als je hulp nodig hebt, kan je dat gewoon vragen. We gaan elkaar niet beoordelen voor wat je hebt of niet hebt.”

Jools glundert. “Dat is echt supergoed!” Wat ze ook ‘super’ vond was het interview. Bij het afscheid zegt Ella tegen Jools dat ze ‘een toffe meid’ is, waarop zij reageert: “Jullie ook allemaal.”