Een jaar na de geboorte van Rover, maakte mama Kimberly de klik. Sindsdien behalen ze samen veel mijlpalen. “Ik ben een ongelooflijke inclusiemama. Ik kan er niet tegen dat mensen met een beperking achteruit gestoken worden.” 

Kimberly opent de deur van de boerderij in Stekene. “Jullie hebben geluk”, zegt ze, “Rover is al wakker en goedgezind.” Vandaag gaat Frauke (praktisch ondersteuner) mee met Nele op huisbezoek. Nele is psychosociaal ondersteuner. Sinds 2022 ondersteunt ze het gezin van Rover. 

Rover kijkt filmpjes in een gezellige hoekzetel. Zodra Frauke en Nele naast hem neerploffen vertelt Kimberly trots dat hij onlangs ‘slaap zacht’ herhaalde. Niet één keer, maar verschillende keren. Ook toen ze papa en broer naar zijn kamer riep. Alweer een mijlpaal. 

Zoveel vragen
Rover is vijf jaar. Spreken kan hij niet, maar hij begint nu woordjes te herhalen. Hij zit volop in de ‘nee’-fase. “Dat begrijpt hij heel goed”, grijnst Kimberly. Op zijn manier neemt Rover deel aan ons gesprek. Hij maakt opgewekte geluiden en lacht af en toe, kruipt naar Nele voor een knuffel en verdeelt zijn aandacht tussen ons en zijn schermpje.  

Kimberly houdt een dikke map op de schoot, daarin houdt ze alles bij over Rover. De zwangerschap verliep anders dan bij haar eerste kind, Feder, dat elf maanden ouder is. Ze voelde meteen: “Dit wordt mijn zorgenkindje.” Toen Rover geboren werd en bleek dat hij een beperking had, viel dat heel zwaar voor het gezin. “We zijn in een enorm diep gat gevallen. Ik heb zoveel gehuild. We zaten met zoveel vragen.” Ze wisten dat hij een fysieke en mentale achterstand zou hebben en ook epilepsie. Maar hoeveel? En waar zou hij geraken met zijn spraak? “En dan begint het, waarom wij? Waarom is dit gebeurd?  Wat is er fout gegaan?”

Het punt waarop ik nu sta is dankzij Fiola.

Doorbraken
Bijna een jaar zat Kimberly in zak en as, maar plots maakte ze een klik. “Oké, hij heeft er niet voor gekozen, wij hebben er niet voor gekozen, maar we gaan er het beste van maken. Wat erin zit, dat ga ik eruit halen.” Kimberly besloot haar job als verpleegster voorgoed op te geven, iets wat het gezin zich gelukkig kon veroorloven. Rover werd Kimberly’s ‘dagelijkse doel’. Sindsdien zijn er vele grote en kleine doorbraken. Zijn eerste stapjes, zijn eerste woordjes, de connectie met zijn grote broer, leren communiceren met een spraakcomputer, …

Die mijlpalen zijn niet alleen die van Rover, maar ook van Kimberly. “Ik sta voor veel open, maar ik heb ook veel tijd nodig.” Om te leren lopen, moest Rover spalkjes dragen, en later kwam er een stap-apparaat. “Je kind moeten vastzetten, ik vond het verschrikkelijk. Ik heb geschreeuwd toen. Daarin heeft Fiola mij enorm geholpen. Bij elke nieuwe onderneming zijn de ondersteuners erbij en doen ze de kennismaking. Eenmaal ik iets heb verwerkt, breng ik het over naar mijn wederhelft en zijn we weer een stap vooruit. Het punt waarop ik nu sta, is dankzij Fiola.” Dat Fiola zich aanpast aan het tempo en eigenheid van Kimberly en haar gezin, betekent enorm veel voor haar.

Inclusiemama
Aanvaarding heeft voor Kimberly niet alleen te maken met haar eigen verwerkingsproces, maar ook met de maatschappij. “Ik ben een ongelooflijke inclusiemama. Ik kan er niet tegen dat kinderen en volwassenen met een beperking achteruit gestoken worden. Alles wat wij doen, doet Rover ook. Lukt het niet? Dan zoeken we tot we een manier vinden waarop het wel lukt.” Daar kruipt best wat tijd in, want Kimberly gaat mee naar alles wat Rover doet. Ook naar zijn klas in de lokale kleuterschool waar hij drie dagen per week naartoe gaat. 

Het gezin legt de focus op wat wel kan.

Wat wel kan
Kimberly, de juf en de CLB-begeleidster vonden een mooi evenwicht om Rover te betrekken in de klas en elkaar hierin te ondersteunen. Voor de kinderen op school en in de klas is Rover de normaalste verschijning. “Ik ben zo fier op wat dat kleine ventje allemaal gepresteerd heeft. Hij moet deel uitmaken van de maatschappij, hij mag gezien worden en gekend zijn, hij mag vrienden hebben. Dat is echt mijn stokpaardje.”

Het gezin legt de focus op wat Rover wel kan. Dat komt voort uit het moedige groeiproces van aanvaarding binnen het gezin én het vechten voor inclusie en acceptatie van Rover in de maatschappij. Ook daarom vertelt Kimberly maar tegen een handvol mensen de naam van Rovers beperking. “Ik wil niet dat ze een label op hem plakken en nagaan wat hij allemaal niet kan.” Binnenkort krijgt Rover zijn eerste rolstoel. Alweer een mijlpaal voor de jongen en het gezin. “Ik ga die rolstoel pimpen zodat andere kinderen zeggen: ‘Wow, ik wil dat ook!’”

Ik ga die rolstoel zo pimpen zodat andere kinderen zeggen: ‘Wow, ik wil dat ook!’

Geleerd van Rover
Dat Kimberly creatief is, ontdekte ze door Rover. Ze leerde nog veel meer. “Ik heb engelengeduld gekregen. Hij bracht rust en leerde me prioriteiten te stellen, te focussen op wat echt belangrijk is. Je leert de kleinste dingen appreciëren. Je denkt na over alle handelingen die hij moet doen om bijvoorbeeld een streep op papier te zetten. Wat voor ons automatisch gaat, is voor hem een hele overwinning.”

Kimberly sluit af met advies. “Voor veel ouders is het moeilijk om te erkennen: ‘Mijn kind heeft een probleem’, om hulp in te schakelen. Ik kan alleen maar zeggen: ‘Doen!’ Neem alle hulp en informatie met beide handen aan. Want zo kan je een heel mooi verhaal maken, en Rover is echt een heel mooi verhaal aan het schrijven.” 

Wil je meer weten over onze ondersteuning voor baby’s, kinderen en jongeren?

Opname, muziek en productie luisterverhaal: Lander Vervaet i.o.v. BLL en Fiola. Stem: Anouk Janssens.