Vrijwilligerswerk met NAH

De agenda van Ives uit Geraardsbergen is op zijn zachtst gezegd goed gevuld. Hij is vrijwilliger bij groepswerkingen van Fiola. In Wetteren neemt hij zelf deel aan de Kastaars. Hij zet zich in voor het project Return To Home. Een halve dag per week is hij aan de slag in een supermarkt. Als papa van twee maakt hij bovendien ook nog tijd vrij voor lessen saxofoon aan de academie. En daarmee is nog niet eens alles gezegd. 

Ives leeft met een niet-aangeboren hersenletsel (NAH). Hij ondersteunt nu ook anderen in hun revalidatieproces. 

Lotgenoten

“Ik ben bij Fiola terechtgekomen twee jaar na mijn ongeval in 2017. Maandelijks bespreek ik met mijn begeleider Stephanie de afgelopen tijd en bekijken we samen de activiteiten die op de planning staan. Op donderdag trek ik naar Het Kasterhuis in Wetteren, voor de groepswerking van De Kastaars. De Kastaars is een groep mensen van wie een groot deel net als ik een niet-aangeboren-hersenletsel (NAH) heeft.”  

“Het belangrijkste aan De Kastaars is voor mij de groep zelf. Omdat bijna iedereen ongeveer hetzelfde heeft meegemaakt, schept dat een band. En ook al gaat het daar totaal niet over, je hebt maar één woord of zelfs geen woord nodig om te weten wat de ander wil zeggen. Dat is heel raar maar het is wel zo. Van de meeste mensen weet ik zelfs niet wat de oorzaak is van hun NAH, en dat maakt me ook niet uit. Het is niet belangrijk waarom ze er zijn, het is gewoon belangrijk dat ze er zijn. Ieder op zijn manier.” 

“Ik vind het uiteraard belangrijk om mensen met NAH te ontmoeten. Als je bij de dokter bent en je doet je verhaal en hij zegt: ‘Ik begrijp het’. Dat wringt. Van mensen met NAH kan je wel aanvaarden dat ze zeggen: ‘Ik snap het’. Het is soms, niet altijd, zwaar om te dragen. Iemand die zegt: ‘Je moet het een plaats geven.’ Dat is ook zoiets. Oké, maar waar dan? Waar ik dat een plaats moet geven, staan al duizenden andere gevoelens. Dat gaat dus niet altijd.” 

Het belangrijkste aan De Kastaars is voor mij de groep zelf. Omdat bijna iedereen ongeveer hetzelfde heeft meegemaakt, schept dat een band.

Een andere man

“Vanaf dag één word je andere echtgenoot en een andere papa. Dat is gewoon zo. Je moet daar geen doekjes om winden. Ik heb het moeilijk met mijn beperkingen. Ik vind van mezelf dat ik heel moeilijk spreek. In een gesprek laat ik nu liever de andere praten.” 

“Ik heb het ook moeilijk met het besef dat niet alles zo vlot meer gaat. Voor veel dingen moet ik hulp vragen. Vroeger was ik de persoon die niet zozeer hulp vroeg maar hielp, en dat is nu omgedraaid. Dat komt toch in de buurt van een frustratie. Ik was iemand die de dingen aan anderen uitlegde en nu moet ik zelf zeggen: ‘Kun je dat eens uitleggen?’” 

Mijn vrijwilligerswerk bij de groepswerkingen maakt me trots. Dat zijn dagen waarop ik thuiskom met een heel zelfvoldaan gevoel.

Return To Home

“Return To Home is een samenwerking van Fiola en revalidatie-ziekenhuis Inkendaal, waar ik zelf 18 maanden heb verbleven. Samen met Ilona, die vanuit Fiola coördinator is van het project, zette ik mijn eerste stappen voor Return To Home. Ilona deed me inzien dat Inkendaal heeft gezorgd dat ik sta waar ik nu sta. Toen ik Inkendaal verliet, zei ik tegen mijn vrouw: ‘Hier kom ik nooit meer terug’. Maar achteraf besefte ik dat het toch meer met mij gedaan heeft dan ik in eerste instantie vermoedde. Je komt anders uit een revalidatie dan je erin gegaan bent. Op basis daarvan vroeg ik me af: ‘Wat kan ik doen om te helpen?’” 

“In Inkendaal spreek ik met mensen die binnenkort naar huis gaan. Ze zijn blij om iemand te zien die daar ook verbleven heeft. Ik vertel hen: ‘Kijk, wat je nu denkt, dat het niet verder gaat dan dit, dat is niet waar.’ Ik zeg hen wat Fiola voor mij persoonlijk allemaal heeft betekend. En dat ze vooral niet moeten wachten om Fiola in te schakelen tot het moment waarop ze daar vertrekken.” 

Je komt anders uit een revalidatie dan je erin gegaan bent. Op basis daarvan vroeg ik me af: ‘Wat kan ik doen om te helpen?’” 

“Ik leg er ook de nadruk op dat de mensen het best zo lang mogelijk in Inkendaal blijven. Op maandag werd ik erheen gebracht, ik bleef daar de hele week. En in de auto was ik een ijsblok, mijn blik was gevestigd op oneindig. Het is raar, als je verplicht zou worden om elke dag naar huis te gaan, zou je vragen om te mogen blijven slapen. Maar als ze je de kans geven om daar te blijven, wil je gewoon naar huis.” 

“Die tijd was een zeer wisselvallige periode. De laatste maanden ging het beter, maar het eerste jaar was echt een hel voor mij. Ik vroeg aan mijn vrouw en iedereen die me kwam bezoeken om me terug mee te nemen naar huis. Achteraf ben ik heel blij dat mijn vrouw nooit op die vraag is ingegaan. Ik zou waarschijnlijk niet staan waar ik nu sta.” 

Vrijwilligerswerk

“Mijn week zit vol met vrijwilligerswerk. Ik doe dat heel graag. Op maandag ondersteun ik de groepswerking in Aalst. Op dinsdag doe ik ongeveer hetzelfde maar in Geraardsbergen. Ik ben er altijd als eerste en ik zet de koffie tegen dat de mensen toekomen. Silke, Yaël en Sheena zijn echt super ‘collega’s’. Ik zet het tussen aanhalingstekens, want zuiver op papier zijn ze geen collega’s. Maar ze geven me week na week het gevoel dat ik een collega bén. En dat doet me enorm veel plezier.” 

“Op woensdagvoormiddag help ik bij vrienden in een supermarkt. Voor de opening konden ze helpende handen gebruiken en ik ben dat gewoon blijven doen. Maar ik hou niet van de term begeleid werk. Het klopt natuurlijk wel, ik weet dat het voor de vorm zo heet, maar het irriteert me. Ik heb het liever over vrijwilligerswerk, of in feite gewoon ‘werk’.”  

“Mijn vrijwilligerswerk bij de groepswerkingen maakt me trots. Dat zijn dagen waarop ik thuiskom met een heel zelfvoldaan gevoel. Ook de groepswerking bij de Kastaars geeft me dat gevoel. Onze begeleider Tim heeft de eigenschap om mensen in te schatten naar hun waarde, ik vind dat een heel sterke kracht. Dat leer je niet op school, en Tim heeft dat.”   

Wil je meer weten over ondersteuning voor volwassenen?

Ook zin om vrijwilliger te worden?

Wil je meer weten over Return To Home?

“Midden in een boek ben je nooit alleen”

Als je aan Sandrine vraagt om zichzelf te omschrijven, typt ze in poëtische letters ZOEKEND op een blad papier. Ze ontdekt steeds meer deeltjes van zichzelf. Ze kreeg onlangs, na een weg van meer dan 40 jaar, de diagnose autisme. Nu begrijpt ze zichzelf beter: haar depressieve periodes én bijzondere kantjes. Hoe ze eindeloos kan nadenken, haar ‘humor voor gevorderden’ en haar talent voor poëzie. 

“De diagnose autisme gaf mij een nieuwe handleiding. Eentje die past bij mijn bijzondere eigenschappen en die ik nu kan delen met anderen. Ik vond begeleiding bij Fiola met meer begrip voor wie ik ben en die aandacht besteedt aan het aanpassen van mijn omgeving.”  

“De ondersteuning vanuit begeleid werk helpt me om mijn plek te vinden in een uitdagende werkomgeving. Twee halve dagen per week werk ik op een bio-boerderij. Een plaats waar ik mezelf kan zijn, en waar ik me niet in duizend bochten moet wringen om normaal over te komen. Waar ik kan genieten van de stilte, de bijtende kou, de doorweekte akkers, de seizoenen en het samenzijn met anderen in een ongedwongen sfeer. Waar ik op tijd kan aangeven wanneer mijn energie of mijn geduld opraken.”  

Ik vond begeleiding bij Fiola met meer begrip voor wie ik ben.

Overspoeld

“Ik ontdekte het schrijven een vijftal jaar geleden, na een heftige periode. Mijn leven stond even stil. Ik was niet meer in staat om te werken, maakte op korte tijd heel wat tegenslagen mee en ik voelde me erg alleen. In een wereld waarin iedereen druk bezig is, werd ik overspoeld door een zee van tijd. Ik wist niet hoe om te gaan met een lege agenda en de daarbij horende eenzaamheid.”  

“Mijn eerste gedichtje was ‘mysje’. Het overviel me midden in een slapeloze nacht. Ik ben toen opgestaan en schreef het gedicht in een kwartier. Ik was zelf verwonderd dat ik dat kon. De reacties waren enthousiast. Ik had plots een nieuwe passie. Sindsdien schreef ik een kleine collectie aan gedichtjes en teksten bij elkaar. Soms schrijf ik voor een gelegenheid. Zo maakte ik een tekstje voor de opening van een nieuwe Fiola-locatie.” 

“Ik schrijf ongefilterd en durf al eens uit te dagen. Een tekst mag wat mij betreft binnenkomen bij de lezer en aanzetten tot nadenken. Dat is alvast mijn bedoeling: rauw, raak en treffend.” 

In een wereld waarin iedereen druk bezig is, werd ik overspoeld door een zee van tijd.

Gedachtesprong

“Soms word ik overspoeld door verdriet of woede. Dan schrijf ik me suf. Om mijn gemoederen te bedaren. Het is voor mij een veilige manier van omgaan met mijn emoties.” 

“Schrijven geeft me een middel om te communiceren op momenten waarop het me niet meer lukt om te praten. Ik ben hooggevoelig, snel overprikkeld en kan niet omgaan met onrechtvaardigheid. Mijn eerste reactie is dan vluchten in stilte of onophoudelijk huilen. Soms raken anderen dan in paniek, omdat huilen niet hoort in bepaalde omstandigheden. De enige manier om mezelf terug tot rust te brengen, is mijn mening neerschrijven in een bericht of tekstje. Zo kan de verbinding met anderen opnieuw tot stand komen. Het geeft ook tijd aan beide partijen om de situatie vanop afstand te bekijken.” 

“Iets op papier ordenen geeft me een duidelijk overzicht van alles wat er speelt. Het is vaak zeer druk in mijn hoofd. En mijn gedachten maken grote sprongen die voor mij logisch lijken maar voor anderen soms onbegrijpelijk zijn. Dan maak ik schema’s van mijn gedachten. Of ik schrijf er een grappig tekstje over. Als alles eenmaal goed geordend is, kan ik beter relativeren en beslissingen nemen.”  

Door zelf te schrijven, hoop ik anderen te troosten. Of hen alvast mee te geven dat ze niet alleen zijn in hun lijden.

Letters van troost

“Schrijven is een hobby die ik overal en altijd meeneem. Met een stukje papier en een balpen breng ik mezelf tot rust. Midden in de nacht kan ik geen baantjes trekken of luide muziek spelen, dat hoort niet. Dus schrijf ik. Ik heb er ook geen andere mensen voor nodig. Zalig toch!” 

“Vooraleer ik zelf schreef, zocht ik mijn troost in boeken. Vaak vond ik delen van mezelf terug door te lezen. Rust bij een zorgzaam personage. Of herkenning in het buitenbeentje. Midden in een boek ben je nooit alleen.” 

“Door zelf te schrijven, hoop ik anderen te troosten. Of hen alvast mee te geven dat ze niet alleen zijn in hun lijden. Er lopen heel wat eenzame zielen rond, maar we lopen elkaar gewoon niet zo gemakkelijk tegen het lijf. Behalve dan in boeken.” 

Wil je meer weten over ondersteuning voor volwassenen?

Zelfstandig maar ook samen: wonen met Fiola

Ontmoet Cédric, één van de zes bewoners van het splinternieuwe woonproject in Baarle- Drongen. Al een vijftal jaar speelde Cédric met het idee om alleen te gaan wonen. Maar telkens dat dichterbij kwam, kreeg hij schrik om de stap te zetten. Toen hij over het woonproject van Fiola hoorde, voelde hij het meteen: zelfstandig, maar ook samen. Daar was hij naar op zoek.  

“Vanaf de eerste vergadering voelde ik een goede klik met het project en de andere kandidaten. Het was voor mij een geschenk dat de bouw nog vijf jaar duurde. Dat gaf me de tijd om me erop voor te bereiden. Ik kon wennen aan het idee om alleen te wonen. Mijn begeleiders van Fiola en mijn psycholoog ondersteunden me in dit proces. Mijn zelfvertrouwen is enorm gegroeid. Vanaf de eerste dag voelde ik me thuis. Waar ik het meeste fier op ben? Ik neem mijn leven nu zelf in handen, en dat lukt! Ik slaag erin om alleen te wonen, dat had ik nooit gedacht.” 

Geen huismus

Een aantal dagen per week leeft Cédric zich uit op de Poezenboot, een drijvend asiel voor katten. “Ik maak er de kooien schoon en ruim de kattenbakken op. Ik geef toe, dat is niet de meest prettige taak. Gelukkig is er meer. Ik verzorg de katten en geef ze de nodige aandacht. Het contact met de dieren doet me deugd.”  

Daarnaast neemt hij deel aan de groepswerking van Fiola, voor volwassenen met een normale begaafdheid en autisme. 10 keer per jaar komt de groep samen voor ontspannende activiteiten. “De steun van de groep is goud waard. We kennen elkaar intussen al goed, en op moeilijke momenten zijn we er voor elkaar. Ik haal hier veel voldoening uit.” 

Mijn thuissituatie was erg moeilijk waardoor ik ook niet goed voor mezelf zorgde.

Niemand achter de veren

“Het voelde meteen heel goed om hier te wonen. Ik kies nu zelf wat ik doe en vooral wat ik niet doe. Ligt er eens wat rommel, dan is dat gewoon zo. Er is hier niemand die achter mijn veren zit. Soms hoor ik dat ik wat te streng ben voor mezelf. Ik heb graag dat alles opgeruimd is, dat geeft me rust. Het is hier dus heel leefbaar, dat hoor ik van mijn bezoekers.”  

“Op maandagavond speel ik badminton, dat doe ik al jaren en blijf ik nu ook doen. Zo hou ik een band met mijn vroegere woonplek. Het geeft me houvast en ik heb er waardevolle contacten. Dikwijls ga ik die avond bij mijn ouders eten. Mijn mama maakt dan spaghetti klaar. Zo zien ze me nog een keer én moet ik niet zelf koken. Want dat doe ik nog niet veel, koken voor mezelf.” 

Waar ik het meeste fier op ben? Ik neem mijn leven nu zelf in handen, en dat lukt! Ik slaag erin alleen te wonen, dat had ik nooit gedacht.

Verbinder

“Wat deze plek voor mij zo bijzonder maakt? Ik krijg hier de kans om op een betaalbare plek te wonen, mét de ondersteuning die ik nodig heb: niet meer, niet minder. We hebben elk ons eigen appartement. Maandelijks is er een bewonersvergadering, en er is een gemeenschappelijke ruimte waar we elkaar ontmoeten. Er is ook een vaste woonbegeleidster. Ragna is hier natuurlijk niet altijd aanwezig, maar we kunnen met veel vragen bij haar terecht. Ik kijk ernaar uit om hier mijn sociaal leven verder uit te bouwen, in en rond Baarle-Drongen.”  

“De nabijheid van de buren is voor mij een grote meerwaarde. Ik geniet van me-time in mijn eigen appartement, maar ik geniet ook van gezelschap. Het contact met mensen doet me deugd, dat zou voor mij nog meer mogen. Ik ben een verbinder, dus ik ga daar zeker zelf ook moeite voor doen. Omdat we allemaal zo verschillend zijn ondersteunen we elkaar waar mogelijk. Soms gaat dat over iets praktisch, soms over ons welzijn. Gewoon eens lachen en lol maken, meer moet dat niet zijn.”

Wil je meer weten over ondersteuning voor volwassenen?

Wil je meer weten over wonen met Fiola?